Verkfall flugmanna

Það fer svosem ekki framhjá neinum að nú vilja flugmenn fá hærri laun.

Flugmenn “benda” á að stjórnendur hafi fengið svakalegar hækkanir.
Og stjórnendur “benda” á að flugmenn hafi rangt fyrir sér og að þeir hafi sjálfir fengið svakalegar hækkanir.

Án þess að fara mikið efnislega út í deilumálin, enda þekki ég lítið annað en það sem hefur komið fram í fjölmiðlum, þá er mikil umræða um verkstöðvun og verkföllin, og hugsanleg lög gagnvart þeim.

Ég skil að lögreglumenn megi ekki fara í verkfall, eins ósanngjarnt og það er.
Ég skil að lög séu sett á verkfallsaðgerðir stétta sem varða öryggis-almannahagsmuni, eins og t.d. hjúkrunarfólk eða flugumferðarstjóra.
Ég gæti jafnvel skilið lög á verkfallsaðgerðir opinberra stofnanna sem eru ekki í samkeppni og að það sé engin “önnur leið”.

En lög á einkafyrirtæki í samkeppnisrekstri þar sem það er það er fullvel bæði hægt að fara með öðru flugfélagi, og tækifæri fyrir önnur flugfélög til að sanna sig og eignast framtíðarviðskiptavini.
Verst að það er bara ekkert annað íslenskt flugfélag að skara framúr þegar það kemur að þjónustu eða þægindum.

En nú vilja margir meina að þetta varði almannahagsmuni, því að ÍMYND Íslands skaðist eða að ferðamannaiðnaðurinn beri skaða, og að við verðum af svo miklum gjaldeyristekjum að þjóðin beri bara skaða af.
Pétur nokkur Blöndað sagði m.a. að í gamla-daga hefðu verkföll ekki haft áhrif á neina og hefðu því ekki verið svona óhentug.
O
g hann er á þeirri skoðun að það ætti bara að breyta lögunum og gera verkföll ólögleg.

Verkföll eru ekki hugsuð til þess að vera hentug eða þægileg, jafnvel þó að fólk eins og Hann Birna telji að verkfall og mótmæli ættu að vera uppi  á hálendinu í staðinn fyrir að vera fyrir,

Ef að EITT fjandans fyrirtæki í samkeppnisrekstri hefur svona mikið tangarhald á HEILLI ÞJÓÐ, að vinnustöðvun hjá téðu fyrirtæki varði almannahagsmuni, þá eigum við stærra vandamál að etja, og verkstöðvun flugmanna ekki vandamálið.

Burtséð frá því hversu veruleikafirrtir flugmenn eru og hvort þetta séu raunhæfar kröfur eða ekki, þá hlítur nú að vera einhver önnur leið en að setja verkfallslög á þá (og aðrar launþegastéttir)?

Verkfall er úrslitakostur, þar sem launþegar hóta að skaða vinnuveitandann fjárhagslega þegar til þeir ná sínu fram.
Það er ekkert fallegt, þægilegt né hentugt við þetta. Og “góðir” samningar nást sjaldan þegar búið er að stilla öðrum aðilanum (í þessu tilfelli, atvinnurekanda) upp við vegg.
Það væri kannski réttara, amk hvað einkageirann varðar, að leyfa fyrirtæki að enda verkfall með hópuppsögn. Þ.e.a.s. að gefa fyrirtækinu jafnbeitt vopn og launþegum. Þannig að ef það er engin lausn, þá geti fyrirtækið einfaldlega sagt upp öllum sem eru í verkfalli, og verkfallinu sé þá sjálfhætt, og að fyrirtækið geti þá hafist handa við að ráða inn að nýju og hefja störf. (Hvort sem um er að ræða nýliða eða þá að nýhætt starfsfólk sæki aftur um og gæti þá allt eins átt hættu á launalækkun.)
Vilji fólk á annað borð fara í verkfall hlítur það að vera viljugt að taka slíka áhættu.
Í tilfelli flugmanna, þá efast ég um að það yrði nokkur skortur af umsækjendum.

 

 

Bitur yfir því að vera ekki bitur

evabitra

1st-world-problem, þegar þú ert svo bitur yfir því að geta ekki tjáð biturleikann á biturri heimasíðu, og ferð í staðinn í nammibindindi í heilan mánuð.

Ég meina, maður skreppur út í búð og kaupir brjóstsykur og sælgæti fyrir mannskapinn, gefur því, og áður en maður veit af þá er bara búið að skila namminu. Hversskonar þakklæti er það eiginlega?

PwC hafnar málatilbúnaði bankana

Sjá: http://mbl.is/frettir/innlent/2012/03/11/pwc_hafnar_malatilbunadi_bankana/

What’s new?

Endurskoðendur virðast í nær öllum tilfellum vera stikkfrí.

Það er meiraðsegja þannig að ef þú lætur endurskoðandann gera bókhaldið þitt, (t.d. ef þú átt lítið fyrirtæki eða e-ð), en það er svo illa framkvæmt að það stenst ekki lög, þá ert þú að fullu ábyrg(ur) en ekki endurskoðandinn.

Það er svo “á þína ábyrgð” að fara í einkamál gegn endurskoðendanum.

Það er kannski ekki að ástæðulausu að endurskoðendur eru oft tilbúnir til að “spila með” í allskonar vitleysu og fá peninga fyrir, því þeir vita að þegar uppi er staðið þá bera þeir enga ábyrgð nema gagnvart eigin “orðspori”.
En við vitum auðvitað að það orð er löngu búið að afmá úr orðaforða endurskoðenda…

Nafnbirting

Þegar ég byrjaði á IRCinu nítjánhundruð-níutíuog-eitthvað gáfu nær allar upplýsinga- og hjálparsíður eftirfarandi ráð (á ensku):

  • Notaðu dulnefni eða gælunafn (Nick)
  • EKKI setja þitt rétta nafn í “Full Name” dálkinn.
  • Varastu að gefa upp fullt nafn eða aðrar upplýsingar sem hægt er að rekja til þín til viðmælenda þinna.

Mikið vatn hefur runnið til sjávar síðan þá, en eftir stendur að það er mismunandi hvort að menn tjái skoðanir sínar á netinu undir nafni eða ekki.
Sumstaðar í heiminum er jafnvel hættulegt að skrifa undir nafni, þar sem gagnrýni á stjórnvöld eða höfuð landsins getur þýtt fangelsisvist.
Einnig er hættan við að skrifa undir nafni að ef málefnið sem þú ræðir gæti mögulega, kannski, móðgað einhvern öfgahóp þá gætiru verið að leggja þig og þína nánustu í hættu.

Það eru hinsvegar margir sem skrifa undir nafni og eru duglegir við að halda hinum ýmsu fánum á lofti, og ekkert nema gott um það að segja.

Sumir miðlar, t.a.m. “Moggabloggið” tók þá stefnu að notendur verða að gefa upp kennitölu við skráningu.
Að vísu er ekki gerð krafa um að notendur bloggi undir eiginnafni, en aðeins þeir einstaklingar sem skrifa undir nafni eru birtir á forsíðu mbl.is.
En hugmyndin er samt að notendur geti séð hver raunverulegur “ábyrgðarmaður” eða viðmælandi í athugasemdum sé í raun og veru.

Allavega…

Sumir einstaklingar sem að skrifa undir nafni eru duglegir við að fordæma þá sem koma ekki undir nafni.
Þessir sömu einstaklingar leggja oft málefnin til hliðar þegar kemur að þessu, og neita að ræða eða taka þátt í umræðum nema þeir geti flett upp lögheimili viðmælanda síns.
Og nú langar mig að taka smá sýnidæmi…

Jón Valur Jensson (JVJ) er dæmi um einstakling sem lokaði fyrir allar athugasemdir á blogginu sínu nema að hann geti séð kennitölu viðmælanda síns.
Ástæðan fyrir því var  (að eigin sögn): principalafstaða, og að menn semi tali undir nafnleynd séu orðljótari og dónalegri en aðrir.
Það má auðveldlega færa rök fyrir að nafnlausir leyfi sér meira í skjóli nafnleyndar, en einnig má auðveldlega færa rök fyrir að nafnleynd er stundum nauðsynleg.

JVJ er einstaklingur sem að ég hef einstaka sinnum verið málefnalega sammála (minnir að ég haf einhverntímann einusinni séð grein eftir hann sem ég samsinnti) en mestmegnis hef ég verið honum ósammála.

Ég hef hinsvegar ekki átt í neinum samræðum eða rökræðum við hann, og það er af tvennum ástæðum:

  1. Ég er ekki skráður notandi á moggablogginu, og get því ekki gert athugasemdir við vegginn hans. (En ég gæti hinsvegar tekið þátt í umræðum þar sem hann lætur til sín taka á öðrum bloggum þar sem ég hef leyfi til að tjá mig sem “utanaðkomandi”.
  2. Samkvæmt minni prívat og persónulegu skoðun þá er Jón Valur Jensson öfga(trúar?)maður.

Skoðun mín á JVJ byggist nær eingöngu á skrifum hans í íslenska fréttamiðla og pistlum á blogginu hans.
Skv minni skoðun á manninum þá virðist hann vera blindaður af bæði eigin ágæti og trú.

Og afhverju vill ég ekki rökræða við einstakling sem ég tel vera öfgamann?

Jú, öfgamenn taka ekki rökum, og þeir horfa framhjá þeim eða snúa útúr þeim rökum sem henta ekki þeirra málstað.
Og ef í harðbakkan slær þá slíta þeir einhverja setningu úr trúarriti sínu algjörlega úr samhengi og henda henni fram sem stuðning við sinn málstað.
Það þýðir oft ekki að ræða við öfgamenn, og öfgahópar eru oft mjög svipaðir óháð trúarbrögðum.
Þannig að í sjálfu sér er enginn gífurlegur greinarmunur á “kristnum” öfgahóp, öfgahóp gyðinga eða öfgahóp muslima. Eða aðra öfgahópa (t.d. rasista).
Og þess lags hópa myndi ég ekki vilja lenda “á móti”, amk ekki undir nafni. Slíkt gæti reynst hættulegt heilsu minni.

En svo ég komi aftur að nafnleyndinni.

Á bloggsíðu Vinstrivaktarinnar á moggablogginu voru menn að byrja að rífast og rökræða um ágæti ESB.
Jón Valur Jensson tók þátt í umræðunni ásamt einstakling sem kallaði sig “Ásmundur”.

Nú vildi svo til að þeir höfðu sitthvora skoðunina. Jón Valur er á móti ESB á meðan Ásmundur er hlynntur ESB.
Vandamálið var hinsvegar það að Ásmundur var ekki skráður notandi, og því gat Jón Valur ekki sannreynt kennitöluna hans.
Þetta fór svo mjög fyrir brjóstið á JVJ að hann fór að leggja meiri og meiri áherslu á persónuna “Ásmund” heldur en málefnið “ESB”. Af stað fóru ágiskanir um hver “Ásmundur” gæti verið með það að leiðarljósi (að svo virtist) að hægt væri að ráðast á persónuna í staðinn fyrir málefnið.

Hversu langt haldið þið að Jón Valur hafi verið tilbúinn að ganga í þessari leit að persónuninni “Ásmundur”?
Eftir að hafa skrifað langa athugasemd um ágæti þess að loka á þá sem hann veit ekki kt hjá, þá kom þetta:

Semsagt, ef þið náðuð þessu ekki.
Jón Valur fór á Já! (ja.is) og leitaði að téðum Ásmundi.
Hann valdi svo einn Ásmund af handahófi og taldi hann vera viðmælanda sinn.
Því næst tekur hann upp símann og hringir í þennan Ásmund, í þeirri tilraun að sannreyna hver viðmælandi sinn er.

Hvað hefði gerst ef að JVJ hefði hitt á réttan einstakling? Það einn má guðinn hans JVJ vita.

Þetta er, í hnotskurn, ástæðan fyrir því að fólk ætti að varast að skrifa undir nafni.

Þegar menn eru komnir á það stig að öfgarnar eru þannig að þeir eru farnir að hringja í menn að handahófi í örvæntingu sinni til að komast að kennitölu og lögheimili viðmælenda sinna þá einfaldlega ber að varast þá.
Ætli hann haldi til haga bókhaldi yfir nöfn og kennitölur þeirra sem eru honum ósammála eða trúlausir?
Hvað næst? Mæta heim til fólks? Senda einhvern heim til fólks? Ég þori ekki að hugsa þessa hugsun til enda.

JVJ skrifar einnig á bloggsíðunni sinni að menn sem eru honum ósammála (aðallega um trú) séu að “halda uppi geðslegri rógsherferð” gegn honum.
Og hann mun eflaust setja þessa bloggfærslu í sama hóp.
En mér sýnist hann sjá alveg um þetta sjálfur…

 

 

 

Finndu þrjár villur.

  1. 1. Til þess að mega mála á striga og selja málverkin þín þá verður þú að vera búin(nn) með myndlistaranám, enda ekki sanngjarnt að þeir sem hafi áhuga og hæfileika til geti bara farið og málað mynd án þess að hafa farið í gegnum sértækt nám.
  2. 2. Til þess að mega leika í bíómynd, auglýsingu eða leikriti í leikhúsi, verður þú að vera búin(nn) með leiklista-nám. Öllum einstaklingum sem ekki hafa lokið leiklistanámi er óheimilt skv lögum að leika í auglýsingu, bíómynd eða leikriti.
  3. 3. Til þess að mega taka ljósmynd af einstakling, breyta svo ljósmyndinni í tölvu og t.a.m. setja fiðrildi inn á myndina, verður þú að vera búin(nn) með ljósmyndaranám. Einstaklingum sem ekki hafa lokið ljósmyndaranámi er óheimilt að taka hversskyns myndir gegn gjaldi, jafnvel þó að sett sé fiðrildi inn á myndina eftir á. Enda er ekki mögulegt að aðrir en menntaðir ljósmyndarar hafi auga fyrir góðu myndefni, og almannahagsmunir krefjast þess að bara ljósmyndarar fái að taka myndir.
  4. 4. Til þess að fá að stofna hljómsveit, syngja eða spila í hljómsveit, þá verður þú að vera búin(nn) með söng- eða hljóðfæranám. Þetta á við alla meðlimi í hverri hljómsveit. Sjálflærðir tónlistar-menn og konur æra nágranna sína með æfingum sínum sem ættu betur heima í tónlistarskóla. Þeim sem ekki hafa lokið skóla er því meinað að vera með í hljómsveit, enda nóg til af hljómsveitum nú þegar.

Þrjú atriði eru bull, eitt atriði er íslenskur raunveruleiki.
Skólaganga er alltaf góð. Og í flestum tilfellum hjálpar einstaklingum að skerpa á áherslum eða laga það sem betur mætti fara undir leiðsögn kennara. Enda fara margir “listamenn” (söng/leik/mynd/…) í nám. En ættum við að setja lög um þetta? Ættum við að útiloka fullt af hæfileikaríku listafólki vegna þess að það er ekki búið með “rétt” nám? Eða ættum við að meta þetta fólk út frá þeim verðleikum sem það hefur? (Því jú, ef það leikur eða syngur illa, þá eru ekki miklar líkur á frama eða frekari verkefnum.)

Eða væri ekki nær að breyta lögunum um eina af þessum listgreinum, og leyfa hæfileikaríku fólki að skapa sér tækifæri?

Gerum líka greinarmun á iðn og list.

Blaðsíðutal

Síðustu kvöldstundið hef ég haft Gagnfræðikver fyrir Háskólanema á náttborðinu mínu og er að lesa mér til skemmtunar fyrir svefninn.

Þar er m.a. farið yfir almennar leikreglur við uppbyggingu ritgerða. Hlutir eins og að setja ekki í möppu eða plasta inn, heldur bara hefta saman (því annars þarf kennarinn að kaupa umslag) og eitthvað svoleiðis eru mestallt skiljanlegir hlutir (upp að vissu marki).

En það er eitt atriði sem réðst á mig úr textanum.
Samkvæmt þessum leikreglum þá á að vera blaðsíðutal áöllum blaðsíðunum (ok, alltílagi), og á númer blaðsíðunnar að vera staðsett neðst á blaðinu FYRIR MI